موضوعی که نظر کشورهای ثروتمند جهان جلب کرد؛
الگوی ونزوئلائی برای مقابله علیه شرارت و مواد مخدر
22 تير 1387 ساعت 4:12
ارکستر باعث ایجاد انضباط و اعتماد بنفس در بچه ها گردیده و مسوولین ارکستر اصرار دارند که نوجوانان در سر کلاس های مدارس خود حاضر شوند و معلمین مدارس اذعان می کنند که "سیستم" موجب کاهش ولگردی در محلات فقیرنشین شده است، محلاتی که بالاترین میزان قتل و کشتار در سطح حهان را دارا می باشند.
ترجمه: سید نعمت الله جزایری
به گزارش پایگاه خبری "ونزوئلا آنالیسیس"، ارکستر و دسته سرود جوانان در ونزوئلا، در مبارزه با مصرف مواد مخدر و ارتکاب شرارت در برخی از خشونتبارترین محلات فقیرنشین در آمریکای جنوبی، نقش موثری ایفا کرده است. درجه موفقیت این روش تا به حدی بوده است که کشورهای ثروتمند دست به الگو برداری از این طرح زده اند.
سال گذشته ارکستر فیلارمونیک شهر لوس انجلس، یک ونزوئلائی بنام گوستاو دودامل را بعنوان رهبر ارکستر خود انتخاب نمود. او که 27 سال دارد از زمره درخشان ترین ستاره های موسیقی کلاسیک در سطح جهان محسوب می گردد. انتخاب گوستاو دودامل به این سمت، شبکه جالب توجه مدارس موسیقی ایکه او در آن تربیت شده است را نمایان می سازد.
نزدیک به 300،000 بچه ونزوئلائی که بیشتر آنان از اهالی محلات محروم بوده و یا از شهرهای دوردست ناحیه آمازون میایند، اکنون ویلن و ترومبون را به اسلحه و مواد مخدر ترجیح می دهند. این جوانان به تجربه دیده اند که ساخته های موسیقی دانانی چون موزارت و برلیوز می توانند حتی برای بچه های امروزی قرن 21 یکم، به اندازه موزیک رپ، فرح انگیز باشند.
گوستاو دودامل می گوید، "این یک طرح بسیار پیشروئی در موسیقی کلاسیک محسوب می شود. چرا که موسیقی، بطور بی نظیری آینده جوانان را با احساس و حساس بودن توام می کند."
گوستاو دودامل که در یکی از شهرستان ها متولد شده است، در ده سالگی شروع به نواختن ویلن نمود و چند سال بعد برای آموختن رهبری ارکستر وارد مدرسه موسیقی شد و در 18 سالگی رهبر ارکستر جوانان ونزوئلا گردید.
دولت های جهان، از لوس آنجلس گرفته تا اسکاتلند، ممکن است از پرزیدنت هوگو چاوز و سوسیالیسم نوع کوبائی زیاد خوششان نیاید، ولیکن به زودی دستآورد ونزوئلا را در خیابان های شهرهای خود تکرار خواهند کرد.
"مجتمع موسیقی" واقع در محله کاراپیتا در شهر کاراکاس نمونه خوبی از این پروژه ونزوئلا در حین عمل در شهری می باشد که هر هفته ده تا دوازده نفر جان خود را در تیراندازی بین گروه های رقیب از دست می دهند.
کلاس های موسیقی در انجمن محله پر جمعیت کاراپیتا، واقع در میان خانه های قراضه ساخته شده از آجرهای قرمز در کوچه های تنگ و پیچ در پیچ، تدریس می شوند. حدود 200 کودک، چهار ساعت در روز و شش روز در هفته برای تمرین موسیقی و خواندن سرود، در برنامه ای که ونزوئلائی ها آن را "سیستم" می نامند، حاضر می شوند.
فرانسیسکو هنریکه، که 14 سال دارد و بر روی پشت بام خانه خود بر فراز تپه مشغول تمرین با ترومبون است می گوید، "ارکستر مثل خانواده من است، هیچ چیز تا کنون مرا تا این حد به خود جذب نکرده است." او در حالی که با گربه خود که نام او را ترومبون گذاشته است در پشت بام نشسته بود، می گفت "موزیک همه آن چیزی است که من آرزو می کردم."
ارکستر باعث ایجاد انضباط و اعتماد بنفس در بچه ها گردیده و مسوولین ارکستر اصرار دارند که نوجوانان در سر کلاس های مدارس خود حاضر شوند و معلمین مدارس اذعان می کنند که "سیستم" موجب کاهش ولگردی در محلات فقیرنشین شده است، محلاتی که بالاترین میزان قتل و کشتار در سطح حهان را دارا می باشند.
رنالدو خوستو، کارگردان دسته ارکستر محله کاراپیتا می گوید، "ما در زندگی بچه ها یک هدف و مقصدی ایجاد کرده ایم. نمی دانیم که این بچه ها موسیقی دانان بزرگی خواهند شد یا خیر. آنچه که اهمیت دارد این است که وقت بیکاری و ولگردی که می تواند بسیار مضر و مخرب باشد، را برای آنان پر کرده ایم."
دستکش های سفید
فکر مبارزه علیه بیکاری و شرارت از طریق پرورش نسلی از موسیقی دانان با فرهنگ، طرفداران رو به افزایشی در کشورهای پیدا کرده است که موسیقی کلاسیک را همواره از اختصاصات طبقات ممتاز به شمار می آورده اند.
انگلستان روز جمعه گذاشته تعهد نمود که برای بچه های فقیر، ساز موسیقی تهیه کند تا آنها در محیط های جمعی، در طرحی الهام گرفته از ونزوئلا، به فرا گرفتن موسیقی کلاسیک بپردازند. رهبری این طرح را ویولونیست مشهور جهان، جولیان لوید وبر، با بودجه ای معادل 600،000 دلار از جانب دولت بر عهده گرفته است.
درسال گذاشته اسکاتلند دست به یک پروژه آزمایشی مشابه زد و شهر لوس آنجلس در نظر دارد اولین ارکستر جوانان را در ماه اکتبر برگزار نماید.
ولیکن همیشه این طور نبوده است. وقتی که خوزه انتونیو ابرو، یک اقتصاد دان و موسیقی دان، چنین طرحی را در سال 1975 پایه گزاری نمود و تدریس موسیقی کلاسیک در محیط های جمعی را بر تدریس سنتی خصوصی یک به یک ترجیح داد، حکومت وقت با او با شک و تردید برخورد نمود.
ادواردو مندز، که از دفتر خود واقع در یک ساختمان بلند بتونی کهنه، مراکز تدریس جمعی موسیقی کلاسیک را هدایت می کند، میگوید "این طرح در ابتدا مورد انتقاد قرار گرفت، چرا که جدی گرفته نمی شد و در روش تدریس موسیقی، سنت شکنی می کرد."
معذالک، این طرح که از یک مدرسه شروع شد اکنون به 181 محل دیگر نظیر محلات خشن شهر کاراکاس و دهکده های شیلی و بنادر رودخانه در پیرامون جنگل آمازون، توسعه پیدا کرده است.
اکنون در زندان های تقریباً عاری از قانون ونزوئلا، دسته های ارکستر تشکیل شده اند و کودکان لال، دسته سرود خوانی تشکیل داده اند و با پوشیدن لباس های سفید و با زبان علامات برای افراد کر و لال سرود می خوانند.
بودجه دولت ونزوئلا برای طرح موسیقی، 35 میلیون دلار در سال است. البته منهای هزینه وارد کردن سالیانه هزاران ساز موسیقی از چین و اروپا که در اختیار نوازندگان قرار داده می شود.
طرح موسیقی ونزوئلا همچنان توسعه می یابد
حکومت هوگو چاوز که فعالیت های فرهنگی و ورزشی را بطور وسیع ترویج و گسترش می دهد، یک طرح جدید موسیقی را در دستور کار خود قرار داده است. این طرح، تحت هدایت بنیاد ارکستر سنفونی ونزوئلا، در نظر دارد در عرض پنچ سال یک میلیون کودک را وارد طرح موسیقی بنماید.
.
